1 OKTOBER 2009

Morgen vertrek ik.
Strompel ik uit mijn grot
richting de zonnestralen die hun weg banen door een goed afgedichte ingang.
Als alles volgens plan verloopt keer ik hier gedurende 365 dagen niet terug.
Een jaar ...
Een jaar is niet zo heel lang,
ook al hebben veel van mijn medeberen de voorbije maanden het tegendeel beweerd.
Ik geef toe, een jaar is procentueel gezien een tamelijk grote brok
uit een berenleven ( 4 % rekening houdend met de gemiddelde
levensverwachting van de grizzly), mahaaar… als ik kijk naar hoe snel
de eerste 23 jaar voorbij gevlogen zijn lijkt een jaar maar een
momentopname, een marge waarin rustig kan en mag geëxperimenteerd
worden.
Trouwens wat is er beter om de tijd te vertragen dan je elke dag te
verrijken met nieuwe impulsen, nieuwe beren, nieuwe uitdagingen,…
Nuja,
een jaar is ‘het plan’, maar meerdere onheilvoorspellers en eenogige
kraaien verkondigen:
“Die laffe en onhandige beer zien we na een maand al zeker terug! Krua!Krua!”.
En eigenlijk zeggen ze dit met reden, want ik heb bijzonder weinig
aandacht gegeven aan de praktische aanpak van mijn tocht. Ik hoop
gewoon dat mijn aangeboren koppigheid en trots mij door de moeilijke
momenten zullen sleuren (misschien toch maar niet teveel vertrouwen op
mijn vacht om de winter door te komen en die trui meenemen?).

Om terug te komen op het jaar: waarom een jaar? Als het zo verdomd
geweldig is, waarom doe ik het niet heel mijn leven? Waarom ga ik er
dan niet mee door tot ik erbij neerval of gezondheidsproblemen mij
ertoe verplichten te stoppen?
Het antwoord is heel simpel. Eigenlijk wil ik dit helemaal niet doen.
Oké, misschien voor een maand. Een maand kan ik me nog inbeelden.
Langer als een maand niet meer.
Langer als een maand lijkt me eng
Maar anderzijds ook onbekend en spannend
Eigenlijk ben ik gewoon nieuwsgierig wat zo’n ervaring met een beer doet.
Wat het met mij zal doen,
want soms loop ik over met gedachten, en ik heb het gevoel dat deze
tocht hierop twee mogelijke gevolgen zou kunnen hebben.
Ofwel begin ik, omwille van de eenzaamheid en ander gedoe, nog verder
weg te zinken in mijn eigen wereld
Word ik er heerser van de gnomen, en slijt ik er de rest van mijn
dagen als koning.
ofwel leer ik er mee omgaan.
Zuiver ik alles op tot de essentie.
Kick ik af van de beïnvloeding die televisie en internet op mijn
opvoeding hebben gehad. Terug leven in de echte wereld, met echte
‘mensen’. En misschien voel ik me op het einde van de rit niet meer zo
raar in het grote geheel.
Laat ik de gnomen en het koningsschap voor wat ze zijn.
Bouw ik een gezellig huisje langs mijn grot
een grot die ik dan nog enkel zal gebruiken als opbergplaats voor mijn
tuinspulletjes en spinnewebben

Of ik word gek.
Dat is natuurlijk ook een mogelijkheid..
We zien wel

-signing off (voor de laatste keer vanuit zijn eigen nest) de beer -