6 DECEMBER 2009

sinterklaas,
het startschot aan de kerstbomen om als paddenstoelen uit de grond te schieten,
hoogdagen voor de 'speculaas & chocolade' industrie,
maar bovenal een feestdag voor de naïviteit.
een dag waarop we ons verwonderen dat we ooit konden geloven in een
man met een baard
Waar was die jonge versie van onszelf gebleven?
verloren in de voegen van de rationaliteit en realiteit
Gelukkig hebben we nog de liefde,
de sinterklaas voor pubers.
een geloof, getraind door disneyfilms, series waarin de liefde altijd overwint
Wat een koude douche is het als ook de liefde haar baard afvalt.
20 liedjes en een pakje sigaretten,
dat was alles wat nodig was om ze te ontmaskeren.

Ik heb geluk gehad dat ik al drie keer verliefd mocht zijn,
maar enkel de eerste keer zat de blinddoek zo strak dat de bloedstroom
naar mijn hoofd werd afgesneden.
Op de speelplaats, een dag als een ander, liep ze voorbij.
"Wie is dat?", mompelde ik verlegen tegen mijn vrienden.
Ze bleven me het antwoord schuldig, maar ik noemde haar "Y",
als een onbekende uit de wiskunde, wachtend om opgelost te worden.
Handboeken en schoolschriften van dat jaar werden versierd met Y's in
de kantlijn.
Na een jaar volharding leerde ik haar naam kennen via een
gemeenschappelijke kennis.
En ja, zelfs enkele maanden later vond ik zelfs de moed om haar te spreken.
vluchtig voorbijgaande gesprekken
We spraken eens af in een café,
een plek die mij toen nog angst inboezemde,
maar een angst die ik kon overwinnen, nadat een vriend mij moed insprak.
Een uur lang zat ik aan de bar aan mijn cola te sippen, maar ze kwam
nooit opdagen.
"Ik dacht niet dat je mij verwachtte. Ik dacht dat je met vrienden
ging", zei ze de dag nadien.
Ik gaf mezelf de schuld.
Niet veel later hield ik de geheimhouding niet langer vol en maakte ik
mijn gevoelens bekend.
Zoals verwacht kwam het nieuws raar over.
Maar nu begon het pas, ik moest op wereldreis, op zoek naar een gouden trofee,
waarmee ik haar hart zou winnen, maar dan niet zo letterlijk.
De aanhouder met oprechte gevoelens wint altijd,
zo hadden de films het mij toch geleerd.
We spraken nog eens af.
Maar toen ik aankwam bij haar thuis vertelde ze me over haar nieuwe vriend...
We reden naar het park, zoals gepland, maar pikten onderweg haar
nieuwe aanwinst op.
Nooit heb ik me eenzamer gevoeld toen ze langs mij op een bankje aan
het zoenen waren,
ik wachtte, maar op wat?
Ik wachtte nog een jaar en genoot van elke keer dat ik haar sprak,
elke keer dat ze me vertelde
dat haar kortstondige relatie weer op de klippen gelopen was.
Er waren triestige momenten, maar ook heel leuke.

"komaan rook er ene", spoorde ze me aan.
Sigaretten gaven me altijd een akelig gevoel, en toen ik na lang
aandringen het aanbod afwees,
wist ik dat ik nooit in een mijn leven een sigaret in mijn mond zou steken,
ook al vind ik er nu niets bijzonders meer aan.
Mijn angst voor sigaretten ging zelfs zo ver dat ik haar altijd
probeerde te overtuigen om te stoppen.
Dit leek onmogelijk.
Maar één keer hadden we een deal.
Ik zou 20 liedjes voor haar schrijven en zij zou stoppen met roken.
Ik had een zomer de tijd, maar ik had nog nooit in mijn leven een
nummer geschreven.
Het was hard zwoegen, en een hele zomer lang prutste ik met mijn
cassetterecorder.
Ik sprak haar halverwege de zomer.
Moe, van de inspanningen vroeg ik of het wel zin had om door te gaan,
of ze wel zou kunnen stoppen.
Ze werd boos op me, dat ik niet in haar geloofde, dus ik besloot mijn
werk af te maken.
Na een lange zomer gaf ik haar de cassette op de eerste schooldag.
Ze was verheugd en gaf me een knuffel.
De knuffel was extra,
de ware voldoening kreeg ik uit het feit dat ik een echte positieve
invloed had op haar leven.
Maar natuurlijk, twee dagen later hoorde ik van één van mijn vrienden
dat hij haar had zien roken.
Mijn wereld stortte in elkaar, maar eerst moest ik weten wat zij te zeggen had:
"sorry, ik heb geprobeerd"
2 dagen, misschien waren het er zelfs minder, dat was alles wat mijn
liefde waard was.
Ik herinner me dat wanneer ik leerde dat sinterklaas niet echt bestond, ik
hier vrij onverschillig over was.
Een zelfde gevoel van leegte overviel me,
ik was nooit meer dezelfde.
Er was sinterklaas voor de kleuters, liefde voor de pubers, maar wat
is er voor de volwassenen?
Geloof in de schoonheid van de wereld?
Verbazing over hoe mooi alles in elkaar past als je op zoek gaat naar
een rationele basis?
Een schamele troost als je weet dat er ooit een man was die je cadeaus
gaf zonder reden,
als je weet dat er ooit een meisje was dat je liefde gaf, zonder dat ze
het zelf ooit doorhad.
Maar ze gaf me muziek, en daar zal ik haar altijd dankbaar voor zijn.