8 OKTOBER 2009 (Leuven)

6 dagen bezig
6 verschillende en zeer gedreven gastheren en
gastvrouwen (of gastherinnen zoals ik ze tot mijn grote schaamte al
een paar keer genoemd heb).
Het is eigenlijk nog te vroeg om uit te wijden over al mijn indrukken.
Het merendeel van de dagen die ik tot nu beleefd heb
bestempel ik wel als "goede dagen".
Een goede dag betekent voor mij een dag waarin ik niet teveel aandacht
besteed aan hoeveel dagen er in een jaar zitten, en, meer nog, aan hoeveel ik ernog te gaan heb.

Ik heb één "slechte dag" gehad.
Een dag waarop ik me niet echt voelde, een vlieg aan de muur, haast in
een droom, met een kleine paniekaanval als gevolg.
Het plotseling besef van hetgeen waar ik aan begonnen was wikkelde zich om mij.
Even begreep ik alle verwonderde blikken van de voorbije maanden
de blikken die de mensen mij gaven als ik hen mijn plan vertelde.
Maar al snel herpakte ik me en beleefde ik nog enkele "goede dagen".

Maar ik wil nu nog geen gewichtige uitspraken doen, omdat ik vermoed
dat zelfs dagen waarop dit wel gebeurt eigenlijk ook geen slechte
dagen zijn.
Een echte slechte dag zou een dag zijn waarop mijn fiets spontaan zou
ontploffen, of ik zo lang in de koude heb moeten vertoeven dat mijn vingers bevriezen
en geamputeerd moeten worden.
Ja, dat klinkt als een veel ergere dag, dan de slechte dagen waarover ik nu spreek.
Heb ik geen last van eenzaamheid?
momenteel, niet maar dat kan best nog komen
heb ik het gevoel dat ik zal kunnen wennen aan deze nieuwe manier van leven?
ik denk het wel, maar eens ik dat gerealiseerd heb, ga ik dan nog
terug kunnen naar mijn oude manier van denken?

Nee, het is te vroeg om al echt het gevoel te hebben dat ik al iets bijzonder ervaren heb.
Alhoewel..
Er was dit ene moment, dat ik bij een familie verbleef met 4 kinderen
een oudste dochter en 3 jongere broers.
Dat is net dezelfde gezinssituatie als degene die ik thuis achtergelaten heb.
Alhoewel we zelden nog tegelijkertijd thuis zijn.
Terwijl ik naar hen keek vormde het een nostalgisch venster naar het verleden.
videobeelden van vroeger
Ik herkende de zorgzaamheid van mijn eigen zus in het meisje.
Op één bepaald moment begon het jongste broertje te wenen omdat hij
niet mocht meespelen.
Toen ze de woorden zei "maar je mag mijn kaarten vasthouden"
verwaterde mijn ogen.
Gelukkig waren het spelende kinderen, dus sloeg ik er nog in mijn
emoties verborgen te houden.
Dat zou mijn zus ook gezegd hebben
denk ik
(de site is bijvoorbeeld ook door haar gemaakt en wordt door haar onderhouden)

Ik heb nu gewoon schrik voor het cliché dat de boodschap waar ik
opzoek ben op deze tocht zal bestaan uit het besef
dat ik altijd alles al had.
Dat dit een overcompensatie is voor de de schuchterheid die ik ervoer
telkens ik iets tegen een meisje wilde zeggen dat ik leuk vind.
Misschien was dit allemaal niet nodig?
Hoedanook het is nog te vroeg
te vroeg voor eender welke conclusie
Ik dank voor de trui die ik meegekregen heb, en alle lieve mensen die
mij al ontvangen hebben
jullie hebben me goede moed gegeven
voor een tocht, waarvan ik nu besef en niet meer alleen weet, dat ie
waarschijnlijk toch niet zo moeiteloos gaat verlopen als ie eerst
aanvoelde..