13 OKTOBER 2009 (Leuven)

één huwelijksfeest, 10 gastheren, 2 legokamers en één pollenta later.
en ik leefde nog steeds!
wat was ik trots
tot iemand gisteren vroeg hoelang ik al bezig was
"Al tien dagen!', zei ik trots
hij reageerde hierop droogjes met een "pas begonnen dus?"
Verdorie.

Omdat ik de eerste week in de buurt van Leuven bleef, had ik overdag
telkens enkele uurtjes te doden.
Om dit te doen zocht ik me altijd een leuk bankje uit.
Terwijl ik daar zat te wachten en mijn boek las
viel me één iets op.
De koude.
Nooit had ik er echt op gelet.
Misschien een paar keer de voorbije jaren,
die enkele winterdagen wanneer ik mijn handschoenen vergeten was
en ik de stroefheid in mijn vingers voelde.
Maar nu lijkt koude geen abstract gegeven meer.
Het helpt als je er enkele dagen in gevangen zit op een parkbankje.
Je merkt langzaam dat de koude niet enkel in je vingers kruipt maar
ook in je hoofd.
Plots gaan alle triestige dagen uit je jeugd gepaard met een ijzige koude.
De eerste afwijzing met een sneeuwlandschap op de achtergrond
Verhuizen uit het dorpje waar al je vriendjes woonde, terwijl de
bladeren om je oren waaien.
Die keer dat je voor het eerst besefte dat je ooit zou sterven,
regende het toen niet?
Ik kan het niet meer met zekerheid zeggen.
Het lijkt alsof de koude altijd belangrijk was, maar nu,
nu dat andere dingen op de achtergrond geschoven zijn,
het belang pas echt zichtbaar wordt.
13 oktober.
De winter moet nog beginnen.
Gelukkig brengt dat vooruitzicht ook kacheltjes en gezellige
rookpluimen met zich mee.