15 OKTOBER 2009 (Brussel)

Klagen
Altijd maar klagen.
Waarom doen we het zo graag.
Gisteren deed ik het nog in mijn hoofd.
En zie me hier nu liggen
In een prinsessenhemelbedje onder een fluorescerende sterrenhemel.
Lise, 7 jaar, was blij dat ze nog eens bij haar mama in het grote bed
mocht slapen
dus ik hoefde me niet schuldig te voelen.
Op haar nachtkastje staat een lichtgevend spookje en ernaast een foto
een foto van haar papa
Ze had haar papa, maar enkele maanden gekend.
Haar moeder had me eerder op de avond verteld over haar man en de
vader van Lise.
Hoe men kanker had vastgesteld toen ze aan de verbouwingen van hun
huis bezig waren
Hoe de zwangerschap van Lise daardoor extra zwaar werd.
Ik probeerde af en toe ook iets te vertellen over mijn leven,
maar telkens ik nog maar twee woorden had uitgesproken
merkte ik al dat alles wat ik te zeggen had
van geen belang was
ik liet haar snel weer aan het woord en luisterde aandachtig.
Ze vertelde me hoe ze de laatste maanden nadat Lize geboren was kon
genieten van elk klein moment
dat ze gewoon samen waren
's avonds.
thuis.
Dat ze altijd hoop had gehad.
Terwijl ze dit deed dwaalde mijn blik vaak af naar een foto op de
muur, rechts van haar.
Op de foto zag je een trotse vader met een baby in zijn handen.
Ik was nooit echt overtuigd dat een foto het geluk van een moment
perfect kon vastleggen
maar voor deze maakte ik graag een uitzondering.
Klagen.
Ik weet niet waarom ik het doe.
Waarom iedereen het zo vaak doet.
Misschien omdat we beseffen dat wanneer er werkelijk eens iets om over
te klagen,
dat klagen, het laatste is wat we op dat moment zullen willen doen.
Dankje Lise.
Dat ik in je bed mocht slapen.
dat je me een 10 op 10,
100 op 100,
en vervolgens een 1000 op 1000 gaf voor zang.
Hopelijk tot ergens in de toekomst.