17 DECEMBER 2009

simpele verhaaltjes,
vaak is er niet meer nodig,
maar je moet ze te horen krijgen.

Want iedereen heeft ze.
Een viertal kleine anekdotes, waarvan ze soms zelf het belang niet kennen.
Ik beschouw het als mijn taak deze verhaaltjes te bemachtigen.
Er bestaat jammer genoeg geen enkele andere manier om iemand te leren
kennen op één avond.

Maar mensen beschermen hun verhalen.
Soms krijg je er geen te horen,
en dat is niet erg,
maar ik vraag me af waarom mensen dit doen.
Zien ze het belang van hun verhalen niet in?
Of beschouwen ze het als een stuk privacy?
Hoewel de verhalen waar ik het over heb helemaal niet persoonlijk
hoeven te zijn.
Verzin een verhaal.
Nergens zullen je diepste gedachten zich warmer kunnen nestelen dan in
je eigen fantasie.
Ik heb al mooie verhalen te horen gekregen, waarvan ik er veel niet
kan opschrijven,
omwille van privacy, maar ook omdat je kleinheid van sommige verhalen
moet respecteren.
Sommige verhalen werken nu eenmaal enkel rond een gezellig haardvuur,
ver weg van de wirwar van het internet.
Dus mocht iemand dit lezen,
vraag aan die collega waar je al jaren mee samenwerkt,
en al zo vaak mee gesproken hebt,
maar waarvan je nog nooit het gevoel had dat je hem echt kende:

"verzin me een verhaal"
"iets over een kabouter of een trol!"
"of eender wat!"

En als de persoon je raar vindt,
dan steek je het gewoon op de kerstlichtjes.

Of geef iemand een knuffel,
en steek het op de kerstlichtjes!

Het werkt altijd.

oh, en ik heb als klusje een kerstboom mogen versieren!