20 OKTOBER 2009 (Brussel)

Vandaag fietste ik opgelucht Anderlecht uit.
Terwijl ik de laatste hoopjes gebroken glas op de wegen probeerde te vermijden,
kwam ik tot de vaststelling dat ik de avond voordien mijn GPS was
vergeten op te laden.
Het duurde niet lang tot ik hopeloos verloren stond op een kruispunt.
Ik ging een apotheek op de hoek van de straat binnen
en in mijn beste frans (wat nog steeds heel gebrekkig is)
vroeg ik of ik mijn GPS een uurtje mocht opladen.
Om nog wanhopiger te klinken vermelde ik erbij dat ik op weg was naar
een schooltje
voor gehandicapte kinderen, wat,
voor ik beschuldigd word van allerlei vormen van laagbijdegrondsheid,
ook echt waar was.

Het schooltje heette Kasterlinden,
daar ontmoette ik een blind autistisch jongetje van 11 jaar, genaamd Yannick.
Hij luisterde naar mijn nummers met zijn hoofd op de bank.
Ik beschouwde dit als een slecht teken
maar na elk nummer begon hij enthousiaster te applaudiseren en vroeg hij:
"Hoe heet het volgende liedje?"
dankbaar publiek
Nadien werd ik vervoerd naar andere klasjes, waar ik dezelfde kunstjes
moest uitvoeren.
Ik werd overvallen met tekeningen,
slingers,
posters waarop stond "Welkom Beer Nils!"
en van één jongetje kreeg ik zelfs een kastanjenoot.
Even voelde ik me een generale repetie op sinterklaas.
Overal waren ze aandachtig, behalve in één klasje,
waar enkele jongens al aan het gniefelen waren toen ik de klas binnenkwam.
Het gegniefel nam toe toen ik ergens in een nummer het woord "six" zong.
Zij hadden "sex" verstaan.
"pubers" dacht ik, maar ik slikte mijn denkbeeldige commentaar snel
in, toen ik besefte
dat ik aan spelen was in een klasje voor kinderen met taalstoornissen.
Op het einde van de schooldag speelde ik nog een liedje samen met Yannick.
Hij bleek een echte tovenaar op de piano te zijn en zorgde dan ook
voor een bijhorend magische moment.
"Zou hij een band zoeken?", vroeg ik me af.

Vermoeid na een zware dag vertrok ik rond 4 uur naar Ninove.
Na een dik uur fietsen kwam ik aan bij een gastheer die mijn komst vergeten was.
"Ik heb niks gepland.", zei hij verontschuldigend.
"is niets, echt niet", zei ik, stiekem opgelucht.
We spraken wat en op een bepaald moment zei ik iets,
iets waarvan ik in het begin van mijn tocht dacht dat ik het nooit zou zeggen:
"Misschien spelen ze vanavond ne goeie film op tv?"
Hopelijk niet het begin van een trend van buitensporige vrijpostigheid.
Mijn gastheer viel in de zetel in slaap tijdens één van de langgerekte
scènes van 2001 a space odyssey.
Ik sloop naar boven en liet me op mijn bed vallen.
Toen ik neerkwam bezeerde ik me aan een kastanjenoot die nog in mijn zak zat.
Ik overwoog nog even auw te mompelen, maar besloot al gauw dat ik
liever wegdroomde.