21 JANUARI 2010

Een leeg blad
vrije ruimte
elke dag opnieuw
de persoon proberen te zijn die je wil zijn
zonder vooroordelen
je anders voordoen is niet noodzakelijk liegen
voor mij ligt de persoon die men wil zijn dichter bij de waarheid dan die andere

Ik heb al even geen blog meer geschreven.
Mensen spreken me hier soms over aan
en telkens geef ik ze de volgende drie redenen:
1. Het is niet netjes om je als gast achter een computer te zetten en blog te schrijven
2. Ik moest teveel aan zelfcensuur doen omdat sommige zaken te schrijnend of te persoonlijk zijn om over te schrijven.
3. Ik was in mijn hoofd soms onbewust te veel met de blog bezig. Dezelfde reden waarom ik zonder fototoestel ben vertrokken. Het brand een gat in je broekzak, net zoals de blog dat deed in mijn hoofd.

Drie redenen.
Ze spelen zeker een rol.
De echte reden was dat ik langskwam bij mensen die mijn blog lazen.
Geen ruimte of vrijheid meer
Ze wisten zoveel over mij en ik wist niets over hen.
Een verstoord evenwicht
Mijn blad was niet meer leeg maar volgekribbeld met allerlei hersenspinsels die ik tijdens mijn tocht neergepend had.
Ik besloot te stoppen met de blog voor onbepaalde tijd.
Maar elke dag een schone lei heeft ook zijn nadelen.
Elke keer dat je vertrekt moet je van je hart een steen maken en de vorige bladzijde uit je schrift scheuren,
wetende dat mensen meer geïnteresseerd zullen zijn in de uitgegomde potloodlijnen en de doorgedrukte letters van het oude blad.
Ze zullen het proberen te ontcijferen,
zelf de lege ruimtes invullen,
en deze verborgen informatie als de 'echt jij" beschouwen.
Dus je kan maar beter doen zoals altijd.
Vrijheid schrijven, zonder na te denken over wie je wil zijn.
Misschien af en toe een verborgen kanttekening of iets in onzichtbare inkt.
Zoals de aard van het beestje, zullen ze, als ze echt geïnteresseerd zijn, hiernaar op zoek gaan,
proberen te ontcijferen,
zelf de lege ruimtes invullen,
en je zal van hen houden net omdat ze dit doen.