25 NOVEMBER 2009 (Gent)

Waarom doe je dit?
Het is één van de vragen die mij al vaak gesteld is.
een normale en vanzelfsprekende vraag
Maar na twee maanden heb ik nog steeds geen antwoord.
Ik verdedig me altijd met nonsensantwoorden zoals
"Waarom niet?"
"Het was het moment."
"Het is per ongeluk gebeurd."

Eerlijk gezegd,
heb ik geen flauw idee.

Het is grappig hoe gastheren verwachten dat ze de meest sociale der
scoutsmensen over de vloer zullen krijgen.
Ik heb het zowel bij de chiro als bij de scouts maar één week volgehouden.
Nee, het is niet aan mij besteed om kikkers op te blazen, of me te
mengen in groepen waar ik niets te zoeken heb.
Zelfs snoepjes kopen in de snoepwinkel probeerde ik te mijden omwille
van de te hoge sociale drempel.
"Hier is 5 euro. Kun je me wat snoepjes kopen? Neem zelf ook maar iets."
Het ergste wat je me bijgevolg kon aandoen was me naar een zomerkamp sturen.
Iets waar mijn ouders jaar na jaar bij zwoeren, ondanks kaartjes als
de volgende:

"sociaal zijn is iets dat je moet leren", zeiden ze.
Misschien heeft die zin zich in mijn onderbewustzijn geworteld,
ervoor gezorgd dat ik mijn fiets bij de hand nam,
en vertrokken ben.

Maar ik betwijfel het.
Ik denk graag dat ik volwassen geworden ben.
Ik ga naar winkels...
Als het moet.
Ik mijd nog steeds gratis bussen onder het mom van "ik wandel en fiets graag".
Maar is het niet normaal dat er iets van blijft hangen?
Ik klamp me dan ook graag vast aan het verleden.
Misschien is die irrationele angst een laatste strohalm om me vast te
grijpen aan mijn jeugd.
Niet anders van aard dan mijn 8 jaar oude daim jas die hier al
rottend ligt te drogen op de stoel.
Kan ik nog aanspraak maken op sociale onaangepastheid in mijn huidige situatie?
Waarschijnlijk niet.

Maar waarom ben ik dan vertrokken?
Ik weet het niet.
Maar misschien is dit besef ook meteen een antwoord op andere vraag
die ik moeilijk kan beantwoorden:
Wat is mijn doel?
Mijn doel is om te ontdekken waarom ik nu net precies vertrokken ben.
Voila, dat is ook weer opgelost.