27 OKTOBER 2009 (Brugge)

11 uur.
paniekerig zoek ik met mijn fiets een alternatief op de expresweg
Deze leek niet zo fietsvriendelijk.
Dat werd mij subtiel duidelijk door gebrek aan fietspaden en het vacuum.
Het vacuum werd gecreëerd door vrachtwagens die aan hoge snelheid
langs me reden.
Hierdoor kreeg je het gevoel dat een onzichtbare kracht je onder hun
wielen zoog.
Niet echt veilig dus.
Ik moest me haasten.
Ik had de avond ervoor beloofd aan mijn gastvrouw dat ik voor haar
klasje muziek ging komen spelen.
Ik moest er zijn om 11 uur.
Waarom was ik gewoon niet gewoon mee vroeg opgestaan met de rest van het gezin?
"luie nils", dacht ik
maar toen ze me gisteren de mogelijkheid gaven om de volgende ochtend
uit te slapen
leek dit zo aanlokkelijk.
Sinds ik een week met de tocht bezig was, ben ik tot de ontdekking
gekomen dat ik makkelijk 10 uur slaap kan gebruiken.
Niet dat het fysiek vermoeiend is.
Fietsafstanden zijn nooit echt heel groot.
België is een vrij klein land en ik vraag me nu af waarom zoveel
mensen een auto hebben.

Mentaal is de tocht ontzettend vermoeiend.
niet zoals het afleggen van een wiskunde examen
maar gewoon in mate van bewust aanwezig zijn.
De knop van gastmodus staat altijd aan.
Soms doen mensen heel veel moeite om mij te ontvangen.
Terwijl de dagen aan mij lijken voorbij te dwarrelen.
Dat is goed want dat betekent dat ik me niet verveel.
Maar soms lijkt het alsof ik weer vertrek als ik net ben aangekomen.
Was ik wel een aangename gast?
Heb ik wel aangeboden om de afwas te doen?
of was dat gisteren?
Soms is het vaag.
De gezichten worden ook moeilijker om te onthouden.
Dan denk je dat je het weet, maar blijkt het een gezicht te zijn van
iemand die je vroeger kende.
Toen je klein was.

Ik voel dat ik steeds meer bij een punt kom waarbij ik de mens als
andere soort begin te beschouwen.
een soort gastvriendelijke robot.
Geprogrameerd tot het stellen van de volgende vragen:
- Hoe ben je op het idee gekomen?
- Wat ga je na volgend jaar doen?
- Vind je het niet vermoeiend dat iedereen je steeds dezelfde vragen stelt?
Soms is de verleiding groot om een standaardantwoord op de vragen te
geven, terwijl je je gedachten laat zwerven.
Dit doe je terwijl je ze je een glas alcohol aanbieden dat je moet weigeren.
Als je elk glas zou aanvaarden zou het niet lang duren eer je alcoholieker bent.

Maar los van het felle onderscheid "Ik & de wereld", begin ik ook een
andere splitsing te maken.
Een splitsing die me meer zorgen baart.
Mijn eigen ik bestaat meer en meer uit een 'in de werkelijkheid
bestaand" lichaam en een ik,
die veel constanter blijft, die naar alles kijkt alsof het hem overkomt.
Alsof ie niets kan doen.
Niets van enig nut of waarde alleszins.
Een ik die geen voldoening vindt in het doen van de afwas, maar het
ook niet erg vindt.

Ergens weet ik dat ik mijn vermoeidheid moet verbergen.
Ik mag het me niet permiteren om een dag een dipje te hebben.
Maar om dan een enthousiaste rol te 'spelen' is een niet veel beter alternatief.
Het moet echt blijven.
Anders verlies ik helemaal contact met de realiteit.
Om dit tegen te gaan heb ik me voorgenomen om elke ochtend een halfuur
wakker in mijn bed te blijven liggen.
Deze tijd heb ik nodig om te beseffen waar ik ben.
Maar het nood aan deze tijd heeft er voor gezorgd dat er nu ergens een
klasje op mij zit te wachten.
Allemaal kindjes in halve kring starend naar een lege stoel.

Om 10 na 11 kwam ik aan op het schooltje.
Mijn gastvrouw en een collega wuifden naar mij en loodsten mij naar binnen.
Ik wilde me verontschuldigen maar ze waren opgelucht dat ik nog was
komen opdagen.
Ze leiden me een turnzaal binnen.
"Uiteindelijk wilden de andere klasjes je ook zien, dus nu speel je
voor heel de school"
Te gehaast om te beseffen wat er allemaal gebeurde zat ik plots voor
100 kindjes.
Zonder enige versterking.
Ik speelde zonder pauze vijf nummertjes.
Ze waren bijzonder stil.
Stiller dan ik zou geweest zijn op die leeftijd.
Ik was nog niet op adem gekomen, maar het aanzicht van 100 verwonderde
blikken liet me noten langer aanhouden
dan mijn longinhoud toeliet.
Nadien kwamen enkele kindjes op de speelplaats naar me toe:
"jij kan heel mooi zingen", zeiden ze.
"hoe lief"

om 12 uur ging ik met de gastvrouw nog mee naar huis.
Hierna waste ik nog een pan af en wachtte ik tot ik naar het volgende adres kon.