30 NOVEMBER 2009 (Antwerpen)

"Ik moet je nog iets vertellen", zei ze,"maar dan ga je misschien
slecht slapen."
Nederlands was niet haar moedertaal waardoor de woorden traag, en met
een fijn frans
accent, de ruimte opzochten.

Toen ik eerder op de dag aankwam stond deze hartelijke 55-jarige dame
er op dat ik van de avond zou gebruik maken om uit te rusten.
"Normaal had ik vrienden willen uitnodigen, maar het leek me wat
moeilijk omdat mijn moeder pas gestorven is.", zei ze toen nodeloos
verontschuldigend.

Haar huis was zeer gezellig ingericht.
In de woonkamer, waar ook het extra bed stond, heerste het gouden
licht over het hout,de planten en de aardegetinte stoffen.
" Ik zou graag muziek opzetten, maar mijn CD-speler is 2 weken geleden
plots gestopt met werken."
Ze vroeg of ik hem kon herstellen, maar moest haar teleurstellen.

Na het avondeten zette ze me in de woonkamer achter de televisie,
terwijl zij naar een deken zocht.
Het was zondagavond en van het scherm schreeuwde flashy TV-programma's
waarvan de kleuren vloekte met het gezellige interieur.
Ik zette het geluid wat stiller,
pakte mijn gitaar,
en pingelde wat.

"Wat mooi", zei ze zacht en gemeend toen ze de kamer terug binnenkwam.
Ze aarzelde.
"Ik moet je nog iets vertellen", zei ze,"maar dan ga je misschien
slecht slapen."
Ik keek haar verwonderd aan en dempte het geluid van de televisie nu helemaal.
"Er heeft al 2 weken geleden geen muziek meer geklonken in deze kamer"
"Ik hou van muziek.", vervolgde ze.
Ze wandelde naar mij toe en zette zich voorzichting in de zetel langs mij.
"Ik zal het je maar vertellen."
"Er zijn in deze kamer 2 mensen gestorven die mij heel dierbaar zijn."
Ze pauzeerde even, terwijl ik met mijn ogen een teken gaf dat ze
rustig mocht verder vertellen.
"Hugo, mijn man, 2 jaar geleden aan kanker..."
Ze had liefdevol verteld over hem tijdens het avondeten.
"... en 2 weken geleden mijn moeder."
Haar ogen werden droevig, ondanks dat ze zich sterk probeerde te houden.
"Het was een heel mooi heengaan", leek ze er aan toe te voegen om me
op mijn gemak te stellen.
De pauzes tussen haar zinnen werden langer,
of misschien leken ze dat gewoon.
"We luisterden hier altijd naar muziek, maar sinds mijn moeder
gestorven is werkt de CD-speler niet meer."
"Dus ik dacht..."
Vragend keek ze me in de ogen.
"Dus ik dacht dat het wel mooi kon zijn als jij nog eens wat muziek kon spelen."
"in deze kamer"
"deze kamer waar mensen komen en gaan"
De zinnen volgde elkaar nu sneller op.
"die melodieën"
"die zitten in deze kamer"
"bij mij"
Haar woorden leken nu meer emotioneel dan doordacht, maar ik begreep
ergens wel wat ze wilde zeggen.
Of beter gezegd: wat ze me wilde doen voelen.
Ik antwoorde dat ik met plezier een lied zou spelen, maar besefte
meteen ook dat ik nog nooit zo zenuwachtig was geweest.
Ze liet haar hoofd hangen
en luisterde vol verwachting.
Toen ik begon te zingen neuriede ze mee,
ookal kon ze het nummer onmogelijk kennen.
Het nummer dat ik al zo vaak gespeeld had, leek ook nieuw voor mij.

Toen ik stopte,
was er een stilte
die een eeuwigheid leek te duren.
"mooi", stamelde ze uiteindelijk, "dit neem ik mee"
Ze stond langzaam recht om te gaan slapen,
maar ze pakte eerst nog mijn hand en kuste deze vluchtig.
Ik keek haar verwonderd aan, en hierop antwoordde ze:
"niet voor jou.... voor mijn moeder"
Ze sloot de deur achter zich.

Ik bleef helemaal alleen achter in de grote warme kamer.
De beelden op het televisiescherm leken zich op een andere planeet af te spelen.
Er was geen muziek meer,
en de stilte had opnieuw haar plek opgeeïst.