22 FEBRUARI 2010

Bijna 5 maanden ver ...
Tijd om nog eens informatie te verstrekken over mijn toestand:
mentale gezondheid: check
fysieke gezondheid: check
toestand fiets: oké, maar ik moet mijn banden nog eens oppompen
toestand gitaar: vrieskou heeft meermaals zijn slag geslagen, maar het hout houdt stevig stand.
Dus ik stel het oké, hoera!
De Vlaamse fietspaden daarentegen...
We zijn al eventjes geen vrienden meer.
Maar hij heeft me gerustgesteld dat zodra het beter weer is, hij wat meer zijn best gaat doen.
Ik vergeef het hem, want hij kan er niet aan doen,
de auto's en fietsen hebben hem jarenlang geterroriseerd,
De vrieskou deed hem barsten,
en misschien was hij jaren geleden wel slecht aangelegd omdat een werkarbeider wat vroeger thuis wilde zijn.
Met mensen lijkt het soms niet anders,
iedereen is hetzelfde, enkel gekleurd door hun ervaringen,
hun gebroken harten en dingen die gaandeweg verloren zijn gegaan.
Waar is die genetische invloed waar altijd zo hard wordt over tekeergegaan.
Hoe komt het dat een Vlaams Belanger hetzelfde kan zijn, dan de meeste linkse rakker,
beide goede mensen.
Ze hebben allemaal hun redenen,
dat is het.
Andere dingen meegemaakt.
Als we dat van elkaar kunnen inzien, misschien zouden we dan niet zoveel ruzie maken.
Grappig ook, dat mensen die daadwerkelijk iets ergs hebben meegemaakt in hun leven,
zich weerhouden van zulk hokjesdenkgedrag.
Ik hoop dat ik niks ergs hoef mee te maken, vooraleer ik dat besef..
Verdriet maakt ons echt.
De mensen die ik het best heb leren kennen waren de mensen die in mijn aanwezigheid durfde huilen,
al spraken ze amper.
Jaloers op hun wijsheid, maar met een angst voor hun ervaringen.
Is dat beseffend gevoel van verdriet iets dat we moeten nastreven?
Of kunnen we best gewoon hopen dat de lente komt.
Invloeden van buitenaf hun ding laten doen, en ondertussen onze mening spuien.
Ik weet het niet.
Maar ik heb nog 7 maanden.